Soms is een jaar niet één verhaal, maar een verzameling kleine hoofdstukken die ik door middel van een paar foto’s aan jullie wil vertellen. Over een diploma, een workshop, een mooie reis, een lach en een traan. Niet alles past perfect in elkaar – en dat is ok want juist die losse fragmenten laten zien hoe ik groeide, veranderde en mijn eigen draai bleef vinden.
Geslaagd!
Begin van dit jaar haalde ik mijn diploma voor de Post HBO opleiding ‘Praktisch Contract Management’. Het half jaar dat deze studie duurde, ging ik om de week naar Utrecht voor lessen die werden gegeven door mensen uit de praktijk maar ook door juristen en advocaten. Het was behoorlijk bikkelen naast mijn baan met alle lesstof waar we ons soms letterlijk doorheen moesten worstelen en de portfolio opdrachten die we moesten maken. Maar het is allemaal gelukt en ook in één keer. Ik ben nog steeds super blij dat ik dit heb gedaan. Op mijn werk heeft deze opleiding me ook veel gebracht en merk ik dat ik enorm gegroeid ben en dat ik het werk nog leuker vind. Was dus een bijzonder goede beslissing om deze opleiding te doen en bevestigt het dat het werk dat ik nu doe heel goed bij mij past.
Sweet 16
In mei werd mijn dochter Alexia alweer 16 jaar. We vierden het in stijl op de Amerikaanse manier compleet met tiara en sjerp en natuurlijk een grote banner zodat niemand het kon missen. Heel veel vrienden en familie, ook uit Amerika en Luxemburg kwamen speciaal langs om Alexia’s verjaardag te vieren.
Breken om te helen
Van een lieve collega kreeg ik dit mooie keramische hart waarmee je “The Heart Ritual” kan uitvoeren. Het was uiteraard nog heel toen ik het kreeg, maar het is de bedoeling dat je het breekt wanneer je daar de moed voor vindt waarna je het vervolgens met gouden lijm weer aan elkaar lijmt. Het heeft letterlijk maanden geduurd voordat ik de moed vond om het hart te breken en te gaan naar de plekken waar mijn verdriet precies zat. Op de gebroken stukken schrijf je datgene geschreven dat je hart gebroken heeft. Ik kwam erachter dat ik bepaalde emoties weg stopte en vond het confronterend om het op te schrijven. Nadat ik het eenmaal had gedaan voelde het als een soort opluchting. Dit ritueel heeft ook zeker een steentje bijgedragen aan het verwerken van het verlies van mijn lieve moeder, die ik nog elke dag heel erg mis.
Het hart heb ik een mooi plekje gegeven en ligt onder een klein stolpje. Ik kan me voorstellen dat dit harten ritueel voor veel mensen troost kan bieden. Stuur me een persoonlijk berichtje of laat een comment achter mocht je er meer over willen weten.
Atlanta Botanical Garden.. Alsof ik per ongeluk in Wonderland liep
Vorig jaar zomer bezochten we Amerika en wat een geweldige reis was dit! We bezochten familie maar daarnaast ook New Orleans, Asheville, Atlanta en nog veel meer. Ik denk dat we door wel vier staten zijn gereden en ik heb jullie er eigenlijk helemaal niks over verteld. Het afgelopen jaar was echt een achtbaan en voordat je het weet is er alweer een jaar voorbij.
Eén van de highlights was de Atlanta Botanical Garden waar we zelfs twee keer zijn geweest! Het was helemaal ondergedompeld in Alice in Wonderland thema.
Ik bleef staan bij dit blad dat écht niet normaal groot was en wat me klein deed voelen, maar op de beste manier. Sommige planten herkende ik als kamerplant, maar waren hier zo enorm groot. Ik had er nog nog uren kunnen rondlopen.
Mijn Javaanse Klambi, meer dan alleen een kledingstuk
Mijn lieve vriendin Reanne maakt Javaanse klambi’s. Een Javaanse klambi is een traditioneel kledingstuk uit Indonesië. Daar wordt het ook wel Kebaya genoemd. De Klambi is meer dan alleen een kledingstuk, maar een eerbetoon aan de Javaanse cultuur. Het begon als een hobby, maar inmiddels is het uitgegroeid tot een eigen bedrijf waarmee ze workshops gaat geven. En daar stopt ze heel veel liefde in en dat heb ik van dichtbij mee mogen maken. Aankomende zaterdag staat ze op de Pasar Echo’s van Java in Den Haag. Ik ben zo trots op haar! En wat zo leuk is, is dat ik haar portfolio foto’s heb mogen maken. Lees er meer over op Mijn Javaanse Klambi.
Stekken maar dan next level bij Mama Botanica
In april was ik bij de allereerste workshop stekken voor gevorderden van Mama Botanica (Iris van Vliet) die werd gehouden in Kas Keerweer in Amsterdam. Ik had de basisworkshop kamerplanten stekken vorig jaar gedaan en had me toen vergist in de tijd waardoor ik pas 10 minuten voor het eindigen van de workshop aan kwam. Dit keer was ik uiteraard ruim op tijd 😇. Tijdens deze workshop leerden we stekken op mos en hydracultuur en gingen we naar huis met een flink aantal stekjes om thuis verder op te kweken. Stekken is inmiddels uitgegroeid tot een grote hobby en dito plantenverzameling 😊. Het was hartstikke leuk om Iris te ontmoeten, ze vertelt met zoveel passie over planten en stekken en weet er enorm vanaf. Je kunt super veel van haar leren.
Wanneer ik het eenmaal gedaan heb, vind ik het altijd leuk om een persoonlijk verhaal te delen. Het geeft jullie toch een beetje een beeld van de persoon achter dit blog hoop ik. Geen idee waarom het er bijna niet van komt. Iets met structureel te weinig tijd hebben en teveel willen doen 😂.
Wat leuk een blik te krijgen in jouw jaar! Het jaar is nog maar half onderweg en dan al zoveel bijzondere momenten genoteerd🥰
Dank je wel dat je mij genoemd heb in je artikel en ben super blij met de prachtige foto’s die je hebt gemaakt.
Door jouw bijzondere kijk door de lens worden steeds mooie creatieve dingen gemaakt!
Vooral zo doorgaan lieverd❤️ en benieuwd naar je toekomstige avonturen!
Liefs Reanne
Mijn Javaanse Klambi
Wat leuk om eens wat persoonlijks van je te lezen! Dat hart doet mij denken aan Japanse kunst, schalen die gebroken zijn worden gemaakt met goud en zien er dan heel bijzonder uit. Het heet Kintsugu. Misschien maak ik een keer zo een vaas, maar dan zonder hem te breken. Ik denk dat ik wel 100 van die harten nodig zal hebben, al denk ik altijd dat ik al die ellende achter mij heb gelaten, zo ook verdriet. Maar ik weet dat het er nog zit, anders had ik geen chronische rugpijn. Trauma gaat in je cellen en je onderbewustzijn zitten en je blijft constant in een fight and flight modus al besef je dat niet bewust. En mijn fysiotherapeut (die cursus met VR bril tegen pijn) vertelde dat ik meer in mijn gevoel moest zitten en minder analytisch moest denken. Plus toen ze hoorde over alle financiële problemen begreep ze direct waarom de pijn blijft, dat schijnt ook een grote factor te zijn.
Maar genoeg over mijzelf haha!
Wauw, wat is jouw dochter “gegroeid”! De laatste foto die ik van haar zag was volgens mij op vakantie waarbij ze je een handje gaf en nog heel ienieminie was. En nu alweer 16! Wat vliegt de tijd! Mooie dame hoor, ze lijkt enorm op jou!
Prachtig die klambi en dat blad, zo mooi en bijzonder kan de natuur zijn!
Vergeet ik je helemaal te feliciteren met je diploma!
Wat een leuk verhaal Deb! Ik vond dit heel erg leuk om te lezen, bevestigd nog maar weer dat je net zo’n mooi mens als ik denk dat je bent!
Oh wat een leuk artikeltje (meer van dit zou ik zeggen :-)). Allereerst, proficiat met het behalen van je diploma, wat geweldig dat je dit hebt gedaan, wat een top prestatie zo bovenop je job!
Proficiat ook met de verjaardag van je dochter, wat vliegt de tijd toch, maar klinkt al een geweldig feestje voor haar. Die Heart Ritual lijkt me ook wel iets voor mezelf, confronterend maar misschien kan het nadien wel helpen om dingen te plaatsen, bedankt om dit te delen.
En ik wist ook helemaal niet dat je zo groene vingers had, en zo bezig was met het stekken van planten, lijkt me zo leuk en rustgevend om te doen! Ik ben de laatste maanden ook al meer bezig geweest in de tui, vanalles zaaien en planten, is zo gezellig toch zo een tuin of huis vol groen!